Burgemeester J.F. Mulder reikt hen die dag - tijdens een feestelijke bijeenkomst in het stadhuis te Hulst – een Pelgrimstas uit. De bijeenkomst begint om 15.00 uur.
De Pelgrimstas is een pluim voor diegenen die zich op een bijzondere wijze inzetten voor onze gemeenschap. De symboliek van de Pelgrimstas schuilt in de volgende gedachte: de persoon waar het om gaat heeft een tas vol goede ideeën aangedragen of een tas vol goede daden verricht.
Het college van B&W heeft
besloten de Pelgrimstas voor 2011 toe te kennen aan:
- mevrouw Maria Mortier-de Coninck uit Sint Jansteen;
- de heer Jo de Poorter uit Vogelwaarde;
- de heer Jan Boonman uit Hulst.
Maria Pharailde Coleta Mortier-de
Coninck (19-10-1932), Wilhelminastraat 80 te Sint
Jansteen.
Maria is een bekende persoonlijkheid in het Steense
verenigingsleven. Ze was de maximale zittingstermijn bestuurslid
van de KVO Sint Jansteen. Vanaf de oprichting in 1975 (tot 2009) is
ze betrokken geweest bij Stichting De Warande. Meer dan 10 jaar
lang organiseerde zij maandelijks een dansavond in De Warande. In
1975 was ze medeoprichter van de avondwandelingen in Sint Jansteen,
die uitvloeide in de Stichting Avondvierdaagse Sint Jansteen. 35
jaar was ze hierbij betrokken. Maria was ook mede-oprichtster van
de Tafeltennisvereniging Steen en penningmeester van die
vereniging.
Josephus Antonius de Poorter
(15-11-1936), Populierenstraat 12 te Vogelwaarde.
Jo is een bekend en geliefd persoon op ‘Den Bos’. Hij heeft altijd
voor iedereen tijd en, wat nog belangrijker is, hij is altijd
bereid tijd vrij te maken om iemand anders te helpen.
Hij is vele jaren op vakantie geweest met mensen met een beperking
via de Alg. Ned. Gehandicaptenorganisatie. Voorts betrokken bij de
voetbalvereniging, gehandicaptensportvereniging De Snelle Wieltjes,
de Zonnebloem, de EHBO, de vakbond en de parochie. Daarnaast is hij
mantelzorger voor zijn zus en zijn vrouw.
Johannes Petrus Boonman
(27-1-1930), Vinkstraat 17 te Hulst.
Jan was gedurende 12 jaar als koster de steun en toeverlaat van de
pastors van de H. Willibrordusparochie. Geen moeite was hem teveel,
niet alleen voor de reguliere kostertaken maar vooral ook op het
menselijk vlak. Bij uitvaarten bood hij een luisterend oor als de
nabestaanden de muziek kwamen testen en hij was een klankbord in de
moeilijke situatie na een overlijden. Bij de jaarlijkse
dodenherdenking was hij altijd present en bereid te oefenen met de
kinderen die de declamaties verzorgden. Dit jaar heeft hij gezien
zijn hoge leeftijd afscheid genomen van het kosterschap.